By

‘A Johnny Jump Up and a Breakfast sandwich,’ zo luidt mijn medicijn voor deze ochtend. Een hippie achtige man met een grote bril helpt me. Achter de counter maakt een vrouw van rond de zestig mijn broodje klaar. Ik zit in The Doctor’s Office, een prima plek om wakker te worden of als je pooped bent, oftewel gewoon hartstikke gaar. A treatment café in de afgelegen San Juan Islands.

‘En, werkt het?’ Een echtpaar achter mij, Mark en Nancy, wijst naar mijn Johnny Jump Up. ‘Are you travelling by your own?’ Iedere Amerikaan hier blijkt een buitenlander op het eiland reuze interessant te vinden en helemaal iemand die met een backpack alleen ervoor kiest om juist dit eiland te bezoeken. Aan aanspraak geen gebrek. ‘What brings you up here?’ vragen ze zich verwonderd af. En zo begin ik te vertellen over mijn reis die me via Seattle en Vancouver uiteindelijk bij de San Juan Islands bracht, een groep eilanden op de grens van Canada en Amerika, in de Puget Sound en door The Times uitgeroepen tot één van de mooiste eilanden van Amerika. Op zoek naar koffie en de roots van Starbucks.

Starbucks’ origins
Seattle, de start van mijn zoektocht naar de beste koffiebarretjes in deze omgeving, vormt tevens de geboorteplaats van het merk Starbucks. Deze koffieketen met wereldwijd meer dan 20.000 vestigingen, opende haar eerste koffiebar in Seattle, in Western Avenue in 1971. Vijf jaar later verhuisde het café naar Pike Place Market, Seattle’s grootste food market, en daar kan je het nog steeds vinden. Moeite hoef ik er niet voor te doen, de rij staat minstens vijftig meter buiten de eerste Starbucks. Het originele bruine logo hangt in drievoud buiten. Dit is het enige café van Starbucks waar het originele logo nog gebruikt wordt. Sinds 1992 is kleur en het design veranderd naar groen en recentelijk heeft ook de groene zeemeermin een make over ondergaan. Ik besluit een toch wat minder toeristische koffieplek op te zoeken waar ik in alle rust kan bijkomen van mijn jetlag.

Het tegenovergelegen Pike Place Market biedt ook voldoende gelegenheid om je cafeïne behoefte aan te vullen. Pike Place is de grootste overdekte markt van Seattle en omstreken. Hier vind je naast een aantal koffiebarretjes ook voldoende kraampjes om je honger te stillen. Maar ook buiten het centrum, in de meer alternatieve wijken waar ooit Jimmy Hendrix furore maakte, vind je originele koffiebarretjes en tentjes om je lege maag te vullen. Op weg naar de top van Capitol Hill, kom ik langs de grootste boekenwinkel van de stad. Niets beters dan eerst een goed boek te kopen om de eerste bladzijden vervolgens te lezen in een café iets verderop die, hoe toepasselijk ook, Books & Coffee is genaamd. Vanuit mijn huiskamerstoel lees ik de eerste bladzijden en bereid mijn reis voor de komende dag voor: de overtocht naar de San Juan Islands.

Coffee on the Islands
In de vroege ochtend vertrekt de ferry naar Friday Harbour, de belangrijkst stad op de San Juan Islands. Het is een overtocht van ruim drie uur en het contrast met de grote drukke stad Seattle is al gauw zichtbaar. Hoe kleiner de skyline van Seattle wordt, des te groener wordt het aan weerszijden van de bood. De stilte is heerlijk en op het dek geniet ik van het uitzicht. Langs de kust spelen zeehonden en de passagiers proberen met hun verrekijkers de zeearenden te spotten waar dit gebied zo bekend om staat. Een paar dagen onthaasten met mijn boek in de koffietentjes die, naar blijkt, ook deze eilandenarchipel rijk is. Een eilandengroep met uitsluitend eilandbewoners en toeristen uit eigen land.

De San Juan Islands bestaan uit zo’n 170 eilandjes, waarvan er zo’n zeven bewoond zijn. San Juan Island is veruit het meest ontwikkelde, maar ook Orca’s Island, Lopez Island en het kleinste Shaw Island. Vanuit San Juan bezoek ik de omliggende eilanden en ben benieuwd of er in deze uithoek ook mooie koffietentjes te vinden zijn. Ik hoef niet lang te zoeken en heb mijn gehuurde fiets niet nodig. In elk haventje blijkt een koffiebar aanwezig te zijn. Voldoende tijd om mijn boek uit te lezen.

En zo ontdek ik de Doctors Office. A treatment café. Een perfecte gelegenheid om de aankomende en vertrekkende passagiers met de ferry te observeren. Gelegen in een oud Victoriaans pand kan je hier 365 dagen per jaar terecht voor een verse sappen, bagels, soepen, sandwiches en salades. En natuurlijk de benodigde caffeïneshots.

Prescriptions
Niet dat ik iets van een medicijn uit deze dokterspraktijk nodig had om mijn dagen door te komen. Het eiland biedt zo zijn eigen prescriptions. Zo maken de orka families die in deze wateren leven dit eiland extra bijzonder. Rondom deze eilanden leven drie families, de J, K en L pod. Elke orka heeft een eigen naam en door het research centrum op het eiland worden ze nauwlettend in de gaten gehouden. Deze beesten kunnen wel 80 jaar oud worden, in tegenstelling tot de orka’s in gevangenschap die na drie jaar al het loodje leggen. Op het eiland bevindt zich ook het beste punt ter wereld waarvan je vanaf het land de orka’s kan zien: Line Kiln National Park. Dit omdat hier vlak voor de kust een diepe trog is vol met zalm, waarvan deze beesten zo’n 200 kilo per dag op het menu hebben staan. Helaas hadden ze deze trog leeggegeten toen ik daar plaats nam, geen orka te bekennen. De dag daarvoor lag de hele baai namelijk vol met orka’s, die ik aan boord van een boot heb kunnen bewonderen. De K pod bleek een familiediner te hebben gehad ter ere van de geboorte van een nieuw kalf, K44 genaamd.

Wil je een iets minder toeristische ervaring, dan kan je er ook voor kiezen je geluk vanuit de kano te beproeven. Een goede manier om de onbewoonde eilandjes te bewonderen is natuurlijk vanaf het water. Zo heb ik op gekozen voor een avondtour, maar meerdaagse kajaktochten zijn ook mogelijk. Samen met een groep Amerikanen peddelden we vanaf Snug Harbor via de west kust naar beneden. Het kan voorkomen dat er ineens een orca voor je kajak verschijnt, maar die bleef in mijn geval netjes onder water. Van heel dichtbij kan je mooie zeearenden spotten en zeehonden zwemmen speels om je kano

Het werkt verslavend. De orka’s, de natuur, de stilte. Normaal gesproken sluit ik mijn laatste avond af met een flinke maaltijd in een goed restaurant met een goed glas wijn. Dat is hier helaas niet mogelijk. Friday Harbor kent slechts één kroeg. Ik besluit aan boord van een enorm zeilschip plaats te nemen voor een romantic sailing, zo deelt de folder mee. Bring your local drink and enjoy! Dat klinkt goed. Dus na een bezoek aan de supermarkt, stap ook ik aan boord. Het is een mooie avond. Er staat een flinke wind en het is helder. Aan boord ontmoet ik een oude man. Hij blijkt gepensioneerd te zijn, vanuit Nederland naar Canada geëmigreerd en nu werk te hebben in vastgoed. Wat dat precies is, blijft vaag. Maar hij heeft een groot stuk kaas en een flinke fles wijn uit de streek en schenkt me ook in. Hij vertelt honderduit over de plekken waar hij allemaal geweest is en hoe eindelijk besloten heeft om hier zijn oude dag te slijten. Ondertussen gaat de zon onder en hoor ik niets dan het klapperen van de zeilen en de zee.

In de verte zie ik mijn ferry aankomen en ik pak mijn spullen in voor vertrek. Bij het afscheid geeft Mark me zijn kaartje. Als ik nog een keer deze regio bezoek, moeten ik zeker in hun guest house slapen, gratis. Gauw stop ik mijn laatste dollars in de fooienpot van het café: thanks a latté! Ze vragen waar mijn reis naartoe gaat. ‘Back home’.

Met dank aan Emmett Anderson (https://www.flickr.com/photos/emmettanderson) (foto 1)

About the Author

One Comment

  1. Marty / October 17, 2016 at 10:50 /Reply

    This website is really interesting. I have bookmarked it.
    Do you allow guest post on your site ? I can provide hi quality articles for you.

    Let me know.

Leave a Reply